1

home2

trein2

tripsin

tuin2

12 april

In alle vroegte per jeep naar de zandduinen van Erg Chebbi om de zonsopgang te zien. Het was een hele klim naar de blanke top der duinen, maar dan zag je ook wat: een fraaie opkomende zon en vervolgens een uitgestrekt landschap van zandduinen in het ochtendlicht. Heel in de verte zagen we een hoge berg en dat moest de grens zijn met Algerije, een grens die nog altijd niet definitief is vastgelegd. Je kon ook per kameel naar boven maar dat deden we niet. Yonti werd begeleid door twee Bedoeinen die zich samen met hem neerzetten op een duintop.

 

De zandduinen van Erg Chebbi

De zandduinen van Erg Chebbi

 

De zandduinen van Erg Chebbi

 

Het bleek gemakkelijk te zijn om in dit landschap te verdwalen, want terugkerend naar de voet van de duinen kwamen we bij een verkeerd gebouwtje terecht en daar was onze jeep niet. Na enige tijd kwam onze jeep alsnog opdagen en toen moest met hoge snelheid gereden worden om de verloren tijd in te halen. Het eerste stuk van de route terug naar het hotel bestond uit een vlakte waar geen duidelijke weg in was afgebakend en met die snelheid was dat echt afzien.

Het in onze reisgids voorkomende meertje met watervogels bleek tijdelijk niet te bestaan (soms is het meertje er en soms niet en toen wij er waren was het meertje er helaas niet, dus hadden we onze verrekijkers voor niets meegenomen).

Na het ontbijt (waar we de meer gemakzuchtige reisgenoten aantroffen, die niet waren meegegaan naar de duinen) ging het per bus naar Rissani, een oude Berber (Touareg) nederzetting aan de rand van bewoond gebied. Hier waren enkele kasbahs te zien, in diverse stadia van verval. De wandeling door het dorp met zijn akkertjes en tuinen was plezierig, omdat je de inwoners kon zien in hun gewone doen en laten. Foto's maken van de vrouwen aan de dorpspomp mocht echter niet. Wel mocht een foto van een maraboet. Een maraboet is een heiligdom dat is ontstaan uit een kluizenaarswoning, die na het overlijden van de (in de geur van heiligheid geleefd hebbende) kluizenaar doorgaans ook diens graftombe werd. In veel gevallen zijn begraafplaatsen aangelegd in de buurt van zo'n maraboet, zo ook in Rissani.

 

Kasbah in Rissani

Kasbah in Rissani

 

Maraboet in Rissani

Maraboet in Rissani

In de middag naar Tinerhir gereisd, door een droog landschap waarin de woestijn zichtbaar terrein wint. Delen van de weg raken soms ondergestoven door het woestijnzand. Opvallend was de concentratie van waterputten, verspreide kunstmatige heuveltjes die samen een bizar landschap vormen. Even verder graasde een kudde dromedarissen (waaronder een wit en jong exemplaar) en die kon worden gefotografeerd (tegen een kleine vergoeding, maar daar was de gemeenschappelijke pot goed voor).

 

De weg naar Tinerhir

De weg naar Tinerhir

 

Waterputten

Waterputten

 

dromedarissen

Dromedarissen

Bij Tinerhir ligt de Todrakloof In het dal van het riviertje de Todra kan je lopen over een verharde weg (helaas ook voor auto's toegankelijk) en aan weerszijden rijzen de bergwanden zo'n 300 meter steil omhoog. Aan het begin van de kloof troffen we een soort afvalhoop van fossielen aan, blijkbaar weggegooid.

 

De Todrakloof

De Todrakloof

Door een woest landschap, met mooie lichteffecten vanwege de donkere wolken en de zon die daar doorheen brak, reden we naar het hotel in Tinerhir

 

Tinerhir bij avond.

Tinerhir bij avond

 

Naar 11 april Erfoud       Naar 13 april van Tinerhir naar Ouarzazate