home2

trein2

tripsin

tuin2

begraafplaats header

13 juli Van Ieper naar de Rodeberg

We vertrekken vroeg op de fiets en rijden door de Rijsselse Poort de stad Ieper uit. Het is een prachtige ochtend en we zien de vestingwallen van Ieper in het morgenlicht. Na het passeren van de vijver van De Rijsselse Poort in IeperZillebeke (een drinkwaterbekken) gaan we langzaam klimmen. We naderen de heuvels die hier de grens vormen tussen België en Frankrijk. We zullen er een paar per fiets gaan beklimmen; de Kemmelberg, de Katsberg, de Boeschepeberg, de Rodeberg. Het zijn alle ''getuigenheuvels''. In het Mioceen was hier een zee, waarin veel ijzerhoudend zand werd afgezet. Toen de zee zich terugtrok, trad erosie op van het afgezette zand, waarbij de harde ijzerhoudende delen achterbleven als ''getuigen'' van het vroegere landschap. Het in het ijzerhoudend zand gevormde ijzerzandsteen is roodachtig van kleur, vandaar de naam Rodeberg.

Op de eerste heuvelflank voorbij Zillebeke ligt de eerste militaire begraafplaats op onze fietsroute. Het is de Britse begraafplaats Sanctuary Wood Cemetery, Het Sanctuary Wood Cemeterygelegen in het bos waar de Britse militairen in de beginperiode van de oorlog konden uitrusten. De frontlijn zou later opschuiven. De begraafplaats is ontworpen door de Britse architect en tuinontwerper Sir Edwin Lutyens.

Daarna klimmen we verder, tot aan de heuveltop die in WO I bekend stond als Mount Sorrel. Vanaf deze hoogte kon Ieper worden bestookt en dit was dus een strategisch belangrijk punt. De Canadezen hielden hier stand tegen Duitse aanvallen.

We dalen weer en fietsen door een bosgebied, het Domein Palingbeek. Hier ligt een restant van een nooit voltooid kanaal, de Vaart Ieper – Komen. Dit kanaal had het stroomgebied van de IJzer moeten verbinden met dat van de Leie. Bij de aanleg was echter te weinig rekening gehouden met de geologische omstandigheden ter plaatse. De heuvelrug tussen beide stroomgebieden bleek instabiel en door aardverschuivingen moest het werk in 1913 worden Vanaf Mount Sorrel is het silhouet van Ieper te ziengestaakt. Na WO I kwam van verdere werkzaamheden niets meer en ontstond hier langzamerhand een natuurgebied.

Het fietspad gaat omhoog en loopt dwars door een golfterrein. De balletjes vliegen ons zowat om de oren en ons wordt toegeroepen dat we ons snel uit de voeten moeten maken. Terwijl we toch op een openbaar pad fietsen en het golfen een private activiteit is zodat de golfers rekening zouden moeten houden met de weggebruikers en niet omgekeerd.

Door licht golvend agrarisch gebied met velden met aardappels, tabak, gerst, tarwe, voederbieten, zilveruien, mais en winterwortelen bereiken we het dorp Wijtschate. Het is inmiddels warm geworden en we strijken neer op een caféterras. We zijn netjes op schema en we hebben nog wel tijd voor een extra activiteit. In de buurt blijken zich grote bomkraters te bevinden. Toen de Britten de oorlog niet bovengronds leken te kunnen winnen, besloten ze om tunnels te graven onder de Duitse stellingen. De tunnels werden gevuld met springstof en op een bepaald tijdstip werden alle springladingen gelijktijdig tot ontploffing gebracht. De klap kon tot in Londen worden geregistreerd. De Duitse stellingen werden weliswaar verwoest, maar al snel konden de Duitsers versterkingen aanvoeren zodat het effect van deze actie gering was. De bomkraters zijn nu voor een deel natuurgebieden geworden. We fietsen naar een zo'n gebied, het vredige Pool of Peace bij de voormalige Spanbroekmolen.

 De tabaksvelden bij Wijtschate    De aardappelvelden bij Wijtschate    ´Pool of peace´ bij Wijtschate
 De tabaksvelden bij Wijtschate    De aardappelvelden bij Wijtschate    ´Pool of peace´ bij Wijtschate

 

New Zealand Memorial Park met Duitse bunkers bij MesenVerder zuidwaarts bereiken we het dorp Mesen, waar de straatnamen in zowel het Nederlands als het Frans zijn aangegeven. Mesen of Messines in het Frans is namelijk een faciliteitengemeente in West-Vlaanderen, hetgeen betekent dat de Franstaligen er bepaalde faciliteiten genieten.

Even buiten Mesen ligt het New Zealand Memorial Park met obelisk en twee Duitse bunkers. Om deze hoogte, uitkijkend over het dal van de Douvebeek, is hevig gevochten, door aan de ene kant Britse (inclusief Ierse), Australische en Nieuw-Zeelandse troepen en anderzijds de Duitsers.

We fietsen door Wulvergem en bereiken Nieuwkerke. De driebeukige kerk (in de omgeving komen we deze bouwvorm voor kerken vaakDe driebeukige kerk van Nieuwkerke tegen) werd meermalen door bosgeuzen in brand gestoken. In de kerk zien we op panelen een uitleg over de Beeldenstorm die in deze streek in 1566 woedde.

Het wordt nu flink klimmen. We zien de Kemmelberg voor ons oprijzen, het dorp Loker met zijn kerk met metseltekens en daarna het einddoel van deze dag, de Rodeberg. Het laatste stuk van de route is niet te fietsen zo steil. We lopen dus maar met de fiets aan de hand. Hotel Reverie telt maar acht kamers, we zijn vanavond de enige gasten.

Het uitzicht vanaf ons (wrakke) balkon is subliem, we zien de torens van de trappistenabdij op de Katsberg in Frankrijk aan de horizon. Dat wordt ons doel voor de volgende dag. Maar eerst genieten we van een welverdiende maaltijd met een blonde Leffe in een restaurant op de helling van de Rodeberg.

We hebben vandaag 45,3 km plus nog een paar kilometer extra bij Wijtschate gefietst en we zijn geklommen van 23 meter in Ieper tot 138 meter op de Rodeberg.

 Nadering van de Kemmelberg            Metseltekens in de kerktoren van Loker 
 Nadering van de Kemmelberg    Metseltekens in de kerktoren van Loker

 

naar overzicht verslagen     naar verslag van 14 juli